در بدرقه هفته وحدت

بوسیله mirshekar10. تير 1392 14:51

1-     حضرت امام خميني بر اساس آموزه‌هاي اسلام همواره و از بدو فعاليت‌هاي اجتماعي، سياسي خويش به امر وحدت نگاه راهبردي داشتند و به عنوان تاكتيك و امر مصلحتي براي دسترسي به اهداف سياسي يا پيشبرد مقاصد خود به آن نگاه نمي‌كردند.

 

2-     ايشان وحدت را از مقاصد بزرگ اديان و انبياي الهي مي‌ديدند كه خود به خود مي‌تواند به عنوان مقصودي مستقل مورد توجه و عنايت باشد. در منظر ايشان وحدت وسيله‌اي براي پيشرفت امور و مانع تعدي ظالمانه ارباب تعدي و باعث پيروزي و آسيب‌ناپذيري اجتماع و عامل بقا و دوام نظام است، از اين رو، همواره موضوعيت دارد.

 

3-     چون وحدت همواره موضوعيت دارد، پرداختن و توجه و فراخوان به آن به بازه زماني خاصي، مثلا هفته وحدت، مربوط نمي‌شود، هر چند انتخاب آن في‌نفسه امري هوشمندانه و تأثيرگذار بوده و هست و خواهد بود.

 

4-     در امر وحدت بناي كار بر مشتركات است. عقيده مشترك، هدف مشترك، مصلحت‌هاي مشترك، منافع مشترك، سرنوشت مشترك و حتي خطرات مشترك و... از طرفي چون اساس وحدت بر دعوت است و مقوله‌اي طرفینی، اقناعي و اختیاری است، روش‌ها و منش‌ها در آن نقشی اساسی و حیاتی دارد و اگر از خودگذشتگی، ایثار، اخلاص، الفت، اخوت و صداقت در کار نباشد، راه به جایی برده نخواهد شد.

 

5-     به دلایل فوق، ویژگی‌های اخلاقی،حالات روانی، باورها و اعتقادات و بروز و ظهور عملی آن در افراد و گروهای مختلف اجتماعی، بویژه از طرف دعوت کننده، در امر وحدت و همدلی و وفاق اجتماعی تأثیر بسزایی دارد، واضح است که خودبرتر‌بینی،خویشتن را حق مطلق پنداشتن و نظایر آن و هر گونه امر و نهی و بخشنامه و فرمان از بالا به پایین، آفت مخرب وحدت به حساب می‌آید.

 

6-     دعوت امام خمینی(س)به وحدت در حقیقت، کلمه طیبه‌ای بود که اعمال صالحه وی آن را رفعت و ماندگاری و تأثیر فوق‌العاده می‌بخشید. آمار بالای کاربرد واژه وحدت و مترادفات آن با روش‌های رفتاری  حسنه و متواضعانه آن حضرت امری است که از دقت در سیره آن بزرگوار حاصل می‌شود و آنقدر گویا و روشن است که از هر گونه تحلیل و تفسیری بی‌نیاز است. 

در ادبیات سیاسی امام واژه وحدت و کلمات هم‌معنی آن بیش از 5103 بار با این شمارگان به کار رفته است: وحدت 2440 بار، اتحاد 1254مرتبه، اتفاق 585 مرتبه، همراهی 298 بار، انسجام 214 بار سایر کلمات مترادف نظیر همدلی، همصدایی، یکپارچگی، یکصدایی، یگانگی، یدواحده و...206 مرتبه.

 

7-     در خاتمه، کلام را با دو جمله از حضرت امام درباره روش آن بزرگوار در دعوت و دیگری علت و ریشه اختلاف به پایان می‌بریم: «رمز پیروزی ما وحدت کلمه بوده است، اکنون با کمال خضوع می‌خواهم تا از اختلافات دست برداشته و برای فردای خود فکر انسانی کنید،و از هر گونه اختلاف بپرهیزید که چون موریانه خوب و بد را نابود می‌کند». (صحیفه امام، ج 6، ص 194)

 

 

و دیگر اینکه:

 

لازم است شما را به یک نکته نصیحت کنم، و آن این است که اتحاد و انسجام‌تان را حفظ کنید. شما باید بدانید که هر اختلاف و نزاعی شروع شود، از باطن خود انسان است و هر اتحاد و انسجامی که حاصل شود، از خداست. (صحیفه امام، ج 16، ص 247)

 

و اکنون: فاعتبروا یا اولی الابصار

 

 

برچسب ها:

امام و انقلاب اسلامی

امام خمینی، رهبری هدایت‌گر

بوسیله mirshekar10. تير 1392 14:51

امام خمینی(س) از معدود انسان‌های الهی است که توفیق به بار نشاندن طرح‌ها و برنامه‌های خود را در قالب نظام حکومتی به دست آورد؛ نظامی برخاسته از خواست مردم و قیام مردم و در خدمت مردم که وی هدایت و رهبری آن را عهده‌دار بود. آنچه او انجام داد، نه تصمیم‌گیری برای مردم بود و نه حتی تصمیم‌سازی؛ او برای خویش نقش آگاهی‌بخشی و هدایت‌گری قائل بود و الحق که در این وادی مردانه پای نهاد و سرافراز و سربلند این راه را به انتها رساند، با نهایت صداقت و اخلاص؛ و آنچه حاصل کرد، سراسر توفیق بود، زیرا در روزگاری که قدرت‌های مادی بر  مبنای مکاتب خودساخته دین را از صحنه اجتماع خارج کرده بودند،حکومتی بر مبنای تفکرات دینی و قوانین الهی بنیان نهاد و بر همدلی همه‌جانبه آن قدرت‌های دین‌سیتز علیه این نظام، فائق آمد.

اکنون جای سئوال دارد که راز این موفقیت را در کجا باید جست‌وجو کرد؟ در این زمینه آنچه به ذهن نگارشگر می‌آید آن است که جواب را باید در دریافتی که حضرت امام خمینی(س) از شأن و جایگاه انبیای الهی، بویژه نبی مکرم اسلام(ص) و ائمه معصومین(علیهم صلوات الله)به دست آورده، جست‌وجو کرد. او خود می‌گوید: «از راه اینها باید رسید به آنجا که باید رسید» (صحیفه امام، ج18، ص 119) و او این رسیدن را هم در سلوک فردی و هم در سامان اجتماعی به کار گرفت.

وی که علاوه بر شناخت همه‌جانبه مکتب اسلام، شاهباز قله‌نشین عرفان و غواص چیره‌دست ژرفای شهود و معرفت حاصل از این مکتب و صاحب قوی‌ترین برهان‌ها و استدلال‌ها در حکمت حاصل از این حوزه بود و در فقه و اصول هم از مبرزین و سرآمدان به شمار می‌آمد، در اخلاق علمی و خودسازی هم ریاضت‌ها کشیده و به جایگاه رفیعی دست یافته بود. اما او این استعداد و خلاقیت را داشت که این همه را به صحنه اجتماع آورد و در جهت نیل به کمال و  سعادت انسان‌ها و جامعه به کار بندد. او این توانایی را داشت که با به کارگیری این ظرفیت‌ها الطاف و عنایات خاصه الهی را جذب کند و مبتکر طرحی نو در جامعه‌سازی و اداره اجتماع به حساب آید. او به همه موجودات، بویژه انسان‌ها با چشم عنایت و تلطف نظر می‌کرد و خیر و صلاح همه را می‌خواست و چون همه را نشانه و اثر محبوب می‌دید، به دید مهر به آنها نگاه می‌کرد و با همین دید به صحنه اجتماع نظر داشت. این یعنی به کارگیری عرفان در سیاست که طرحی نو فراراه اداره‌کنندگان اجتماع است. او با همه جایگاه بلندی که داشت، هیچ‌گاه در اداره امور به مقدس‌بازی و تقدس‌نمایی روی نیاورد و از پیرایه‌پردازی‌های دین به دنیافروشان و زاهدنماها در قول و عمل بیزاری می‌جست و هیچ‌گاه خود را فراتر از دیگران و افراد معمولی به حساب نیاورد، خود را در معرض خطا و اشتباه می‌پنداشت و بر تملق‌ها و تعریف‌ها و تمجیدها سخت می‌تاخت و به آن فرصت برزو و ظهور نمی‌داد. عقیده و سلیقه متفاوت را با سعه‌صدر تحمل می‌کرد و خود را جزو اصول دین به حساب نمی‌آورد تا مخالف او محکوم باشد. انتقاد، اشکال (کردن) و حتی تخطئه را هدیه الهی برای رشد به حساب می‌آورد.مطلق کردن افراد، بویژه در امور اجرایی و سیاسی، از نظر او محکوم بود و... اینها و بسیاری موارد دیگر یعنی وارد کردن اخلاق در سیاست و مدیریت که این هم از جمله کارهای ارزنده او و فصلی نوین فرا راه مدیران و سیاسی مردان است.

آنچه آمد، گوشه‌هایی از روش، منش و خط امام است که برگرفته از مکتب عزیز اسلام  و بازتاب شعاع‌های نوری است که از وجود مقدس نبی گرامی اسلام و ذریه پاکش بر وجود وی تابیده بود و ان‌شاالله این قلم بنای پرداختن به گوشه‌هایی از آن را در حد بضاعت خویش دارد و در این راه از خدا توفیق می‌جوید و از روح بلند این بزرگ‌مرد مدد و مترنم است که

همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس    که دراز است ره مقصد و من نوسفرم (حافظ)

 

 

یا به قول امام خمینی (س):

ای پیر طریق دستگیری فرما                   طفلیم در این طریق "پیری" فرما

 

 

و اکنون و در آستانه میلاد مبارک رسول اکرم(ص) و فرزند بزرگورارش حضرت امام صادق(ع) این نوشته را به نیت تیمن و تبرک با گفتاری از امام خمینی(س) درباره آن بزرگواران به پایان می‌بریم که

«برکت وجود رسول اکرم برکتی است که در سراسر عالم از اول خلق تا آخر، یک همچو موجود با برکت نیامده است و نخواهد آمد. اشرف موجودات و اکمل انسان‌ها و بزرگ‌تر مربی بشر، این وجود مبارک است و مبین احکام اسلام و ایده‌های رسول اکرم، ذریه مطهر ایشان و خصوص،حضرت جعفربن محمد صادق هستند»  (صحیفه امام، ج 14، ص 7)

با عرض تبریک میلاد با برکت حضرت رسول(ص) و فرزند بزرگوارشان، حضرت امام صادق(ع)

 

برچسب ها:

امام و انقلاب اسلامی

یک خاطره، یک مطلب، چند...!

بوسیله mirshekar10. تير 1392 14:49

صلاح حال، نه استخاره

 

 

وقتی کسی از امام خمینی(س) تقاضای استخاره می‌کرد، گاهی با تسبیح و گاهی با قرآن استخاره می‌فرمودند، ولی در مورد کارهای خودشان من خاطره‌ای دارم که وقتی رفقای نجف از ایشان درخواست کردند که درس اصول را شروع فرمایند، ایشان موافقت نمی‌فرمودند. یکی از رفقا عرض کرد آقا استخاره بفرمایید، اگر خوب بود، شروع کنید. ایشان در جواب فرمودند، استخاره چیست؟ من باید حال خودم را ملاحظه کنم که می‌توانم بپذیرم یا نه. و بالاخره نپذیرفتند.

 

 

آیت‌الله محمدحسن قدیری(ره)

 

 

صحیفه دل (یادها-2) جلد 1، صفحه 137

 

 

 

 

آقای امامی کاشانی طی نامه‌ای به تاریخ 14/12/67 به محضر امام خمینی(س)، نظر ایشان را درباره چند استخاره که برای تغییر رشته تحصیلی فرزندشان از پزشکی به تحصیل در حوزه علمیه قم گرفته‌اند، جویا شده است. امام خمینی(س) در پاسخ چنین مرقوم فرموده‌اند:

 

 

بسمه تعالی

 

 

فرزند خود را آزاد گذارید تا هر راهی که می‌خواهد انتخاب کند. شما و مادرش هم دعا کنید تا در آن راه موفق گردد.

 

 

روح‌الله الموسوی الخمینی

 

 

صحیفه امام، جلد 21، صفحه 309

 

برچسب ها:

خاطرات

چگونه باشیم؟!

بوسیله mirshekar10. تير 1392 14:48


1-      مسلمانی، بویژه شیعه علی(ع) بودن، کلیتی به هم پیوسته و تفکیک‌ناپذیراست که با احراز همه  اجزای آن می‌توان ادعای پیروی از او -علیه السلام- و اولاد معصومش -علیهم السلام- را داشت و نمی‌توان جزیی از آن را به طور گزینشی و سلیقه‌ای تعطیل کرد و بر همان ادعا باقی ماند.


2-      این موضوع هم در مسائل فردی وهم در مسائل اجتماعی، مصداق دارد واجازه هر نوع برخورد با طرف مقابل را که متفاوت و یا حتی مخالف فکر می‌کند، نمی دهد، زیرا بعید نیست که خدای ناکرده به خروج خود انسان از حوزه انسانیت و اسلامیت منتهی شود.


3-      این مطلب به منظور انشاءالله تأثیر مطلوب در فضای تهمت و افترا و هتاکی و فحاشی ایجاد شده‌ای که متأسفانه مدتی است دامن‌گیر جامعه شده و قطعا از اعتبار جمهوری اسلامی می‌کاهد، نوشته شده است؛ همان جمهوری اسلامی‌ای که حاصل رنج‌ها و زحمت‌های توانفرسای حضرت امام و خون هزاران شهید و رنج جانبازان وآزادگان و خانواده‌های آنهاست و به قول حضرت امام «حفظ جمهوری اسلامی از حفظ یک نفر- ولو امام عصر باشد- اهمیتش بیشتر است».

ایشان می‌فرمایند: "این یک تکلیف الهی است برای همه که اهم تکلیف‌هایی است که خدا دارد».

(صحیفه امام ،ج 15، ص 365)


4-      نگارنده این سطور واقف است که این تذکرات برای کسانی که خود را حق مطلق و عین حقیقت توصیف می‌کنند و شیفته و دلباخته فکر و اندیشه و سلیقه سیاسی خود هستند و از موضع قدرت‌مداری با قضایا برخورد می‌کنند، از احتمال تأثیر ناچیزی برخوردار است، اما به حکم "فذکر ....." به انجام وظیفه می‌پردازد و امیدوار است لااقل در کنار دو مطلب آموزنده ذیل تأثیر مطلوبی بر جای گذارد:

الف: در جنگ صفین و اوج مقابله حق و حقیقت و البته انصاف و عدل و مردانگی و ارزش‌مداری از یک طرف و تزویر و نیرنگ و فریب و خدعه و ناجوانمردی از طرف دیگر، وقتی حضرت علی شنید که تعدادی از یارانش به شامیان دشنام و ناسزا می‌گویند (در جواب آنها و برای مقابله به مثل) آنان را منع کرد و مطلب مختصری فرمود که واقعا تعریف ایمان وخوبی و اخلاص و خیرخواهی ومأموریت یک فرد الهی است که رسیدن به قدرت را به هر قیمتی برنمی‌تابد. او فرمود: «من دشنام دادن و ناسزا گفتن را دوست ندارم و نمی‌پسندم. شما اگر با صداقت منش و روش آنها را بیان کنید، گفتار درست و روش مقبولی را اتخاذ کرده‌اید. به جای لعن و نفرین به خیرخواهی آنها برخیزید و برای حفظ خون‌های خود و آنها و اصلاح روابط فیمابین و هدایت و نجات از گمراهی‌شان دست به دعا بردارید تا جاهل به حق آن را بازشناسد و شیفته گمراهی از آن روی برگرداند». (نهج البلاغه خطبه 206)

ب: در کتاب «داستان راستان، اثر شهید بزرگوار مطهری(ره)، داستانی تحت عنوان «دوستی که بریده شد» آورده شده است که بسیار آموزنده و مناسب حال فعلی ماست و عبرت‌آموز که خلاصه آن چنین است: ...او به نام: "رفیق امام صادق معروف شده بود [و معمولا ملازم آن حضرت]... آن روز مانند همیشه همراه امام بود و با هم وارد بازار کفش‌دوزها شدند. غلام سیاه آن مرد هم که همراه او بود، سرگرم تماشا شد و عقب ماند. او برای مرتبه سوم هم که سر برگرداند غلام را ندید ولی برای مرتبه چهارم که سربرگرداند و غلام را دید، با خشم به وی گفت: «مادر فلان! کجا بودی؟» تا این جمله از دهانش خارج شد، امام با تعجب دست خود را به پیشانی مبارکشان کوبیدند و فرمودند: "سبحان الله! به مادرش دشنام می‌دهی؟! به مادرش نسبت کار ناروا می‌دهی؟!من خیال می‌کردم تو مردی با تقوا و پرهیزکاری. معلوم شد در تو ورع و تقوایی وجود ندارد».

یا ابن رسول ا... این غلام و مادرش اهل سند هستند و مسلمان نیستند که من به او تهمت ناروا زده باشم.

حضرت فرمودند: مادرش کافر بوده که بوده، هر قومی سنتی در امر ازدواج دارد و بر طبق آن سنت عملشان زنا نبوده و فرزندانشان زنا زاده نیستند».

بعد از این بیان، حضرت صادق فرمودند: «دیگر از من دورشو» و بعد از آن حضرت او را نپذیرفتند و کسی ندید که امام صادق با او راه برود، تا مرگ بین آنها جدایی کامل انداخت.

والسلام

21/12/89

 

 

 

برچسب ها:

سیاسی، اجتماعی

خرمشهر

بوسیله mirshekar10. تير 1392 14:47

1-    در تاريخ ملتها، فرصت هايي براي بروز و ظهور استعدادها و ارزش هاي متعالي وجودي رخ مي نمايد كه شكار آن فرصت ها، افتخار ابدي را به ارمغان مي آورد؛  بدون ترديد روز فتح خرمشهر در تاريخ ملت ايران يكي از اين فرصت هاي طلايي است كه شايد نظير آن كمتر اتفاق بيفتند و جز يكي دو مورد (روز خروج شاه از ايران و روز ورود حضرت امام) در گذشته هم اتفاق نيفتاده است.

2-    به ياد بياوريد كه گوينده خبر با صدايي كه طنين آن دلنشين ترين ضربه ها را بر پرده هاي مغز مي نواخت و دل انگيزترين موسيقي شادي آفرين را در فضا ي ايران مي پراكند كه:

«شنوندگان عزير توجه فرمائيد! شنوندگان عزيز توجه فرمائيد، خرمشهر، شهر خون آزاد شد» و سپس ازدحام ناگهاني مردم در سطح تمامي كوچه ها و خيابان ها و معبرهاي بيرون از خانه ها و به نمايش گذاشتن هر چه كه بيانگر عمق شادي و خوشحالي است و در ترسيم آن الفاظ بی نظير، زايدالوصف ، فوق العاده، خارق العاده و از اين قبيل واقعاً نارسا است.

3-    ترسيم اين شادي آنگاه معني بهتري مي يابد كه به ياد بياوريم در بعدازظهر روز 31 شهريور 1359 خرمشهر زير آتش سنگين ارتش عراق قرار گرفت و انبوهي از گلوله هاي خمپاره و توپ روي شهر ريخت و همه را غافلگير كرد و حيران. شهر در آتش مي سوخت و صداي انفجار لحظه اي قطع نمي شد، بيمارستان پرشده از انبوه مجروحان بود و گورستان لبريز شده از شهيدان،  زنان و كودكان و سالخوردگان آواره بيابان ها و جاده ها بودند با نهايت دلهره و هول و هراس و جمعيتي هم از مردم و به ويژه جوانان به سمت مسجد جامع شهر براي مبارزه و مقاومت در حرکت بودند ولي بدون امكانات نظامي و فقط با تعدادي سلاح هاي سبك، در مقابل دشمني وحشي با تمامي امكانات سنگين و زرهي نظامي .

4-    بدين ترتيب گروه هاي مقاومت مردمي پا گرفت و تلاش و شهادت باعث جلوگيري از پيشروي سريع دشمن و رسيدن به هدف فتح خوزستان شد. اما بالاخره بعد از 34 روز پايمردي در چهارم آبان 1359 خرمشهر كه «خونين شهر» شده بود براي بيش از 19 ماه از خاك ايران جدا شد تا داغ اين جدايي همواره بر قلب ها سنگيني كند و لبخندها را به تلخ خنده تبديل سازد .

5-    اهميت در دست داشتن خرمشهر براي نيروهاي عراقي به لحاظ روحي و رواني انكار ناپذير است و در حدي بود كه دفاع از خرمشهر را به منزله دفاع از بصره و بغداد و تمام شهرهاي عراق محسوب مي داشت و انبوهي از نيرو و تجهيزات نظامي در آن كاشته و مستقر كرده بودند و حتي بعد از مرحله اول و دوم عمليات الی بيت المقدس هم راديو بغداد  سعي داشت وانمود كند كه خرمشهر در دست آنها است .

6-    از طرف ديگر همواره يكي از اهداف و آرزوهاي هميشگي مردم ايران و به ويژه رزمندگان، آزاد سازي خرمشهر بود و بر لوح ضميرها و عمق جان ها نقشي جاودانه داشت و در كنار آن بيرون راندن دشمن به پشت مرزهاي بين المللي، نشان دادن برتري قدرت نظامي و به دنبال آن برتري سياسي ايران در مجامع بين المللي و به ويژه حاميان صدام در منطقه، انهدام نيروهاي متجاوز بعثي و آزاد سازي مناطق اشغالي ميهن اسلامي نيز از جمله اين اهداف به شمار مي رفت .

7-    با اين هدف ها و به دنبال برکناري بني صدر از فرماندهي كل قوا و ورود نيروهاي بيشتر پاكباخته مردمي به ويژه جوانان در جبهه ها و وحدت نظر و يكدلي فرماندهان نيروهاي مخلص سپاهي و سلحشوران ارتشي در كانون تصميم گيري؛ سلسله عمليات مشترك به منظور دستيابي به اهداف فوق طراحي و با موفقيت اجرا شد كه عمليات ثامن الائمه و شكست حصر آْبادان ، طريق القدس و آزادسازي بستان ، فتح المبين و آزاد سازي 2500 كيلومتر مربع شامل دشت عباس، عين خوش و دهلران، رقابيه و .... از آن جمله به شمار مي رود كه علاوه بر وارد آوردن خسارت بر نيروهاي انساني و تجهيزات نظامي دشمن، تقويت روحيه نيروهاي خودي حاصل آن است و صد البته پرورش انسان هاي مهذب و پاكباخته اي كه فتح الفتوح حضرت امام بود و آن بزرگوار بر دست و بازوي آنها بوسه مي زد و بر اين بوسه افتخار مي كرد، از جمله بالاترين دستاوردهاي آن به شمار مي آيد .

8-    بعد از اين همه كه تازه زمينه براي برداشتن قدم هاي اساسي و راهبردي براي برهم زدن توازن سياسي نظامي به نفع ايران و آزاد سازي كامل مناطق اشغالي از جمله بندر مهم و استراتژيك خرمشهر فراهم شده بود، رزمندگان اسلام با روحيه فوق عالي و سرعت عمل غافلگيرانه بعد از عمليات فتح المبين كه خود نقش اصلي را براي وارد كردن ضربه كاري بر دشمن بازي كرد، در 30 دقيقه بامداد دهم ارديبهشت 1361 عمليات غرور آفرين الي بيت المقدس در منطقه غرب رود كارون – جنوب غربي اهواز و شمال خرمشهر با رمز يا علي ابن ابيطالب(ع) شروع شد و بعد از چهار مرحله عمليات، رزمندگان اسلام با آزادي سازي نزديك به 6000 كيلومتر مربع از خاك ميهن اسلامي و تا  راندن نيروهاي دشمن به پشت مرزهاي بين المللي و تحميل 16500 نفر كشته و 19000 نفر اسير و انهدام و به غنيمت گرفتن انواع مختلف تجهيزات سبك و سنگين دشمن، بعد از 25 روز نبرد دلاورانه سرانجام در تاريخ 3/3/61 بعد از 578 روز اشغال، مجدداً خرمشهر را به دامن ميهن عزير اسلامي برگرداندند و شادي فراموش نا شدني را به مردم ايران هديه كردند .

9-    بازتاب باز پس گيري خرمشهر و نحوه اعلام وانعكاس آن در محافل و مجامع بين المللي، آينه تمام نماي معيارهاي دگرگونه و بيگانه با صفات انساني و جهت گيري هاي مبتني بر نفاق و رياكاري است و در محافل خبري عراق و كشورهاي منطقه هم داستان طنز آميز و در عين حال درد آلودي دارد، ولي به همان ميزان اين امر در ايران غرور آفرين و بيانگر شادي و سرافرازي است .

10-     اما امام خميني(س) كه بر مبناي درك و وظيفه الهي خويش هدف را تربيت انسان مهذب الهي مي بيند و بر اين امر پاي مي فشرد و همواره بر آن مواظبت دارد و قضيه را از اين زاويه ديد مي نگرد، در بياني ضمن قدرداني از كار ارزشمند رزمندگان ، نصر و پيروزي را از جانب خداوند مي داند ولي هشدار مي دهد كه: هاي اي فرزندان قرآن كريم .... هوشيار باشيد كه پيروزي ها هر چند عظيم و حيرت انگيز است، شما را از ياد خداوند كه نصر و فتح در دست اوست غافل نكند و غرور و فتح شما را به خود جلب نكند؛ كه اين آفتي بزرگ و دامي خطرناك است كه با وسوسه شيطان به سراغ آدم مي آيد و براي اولاد آدم تباهي مي آورد . (صحيفه امام ، ج16، ص258)

لازم بذكر است كه گرچه روح پيام حضرت امام و اصولاً همه جهتگيري هاي آن بزرگوار امور را خارج از قدرت خداوندنمي داند و انجام كارها را  براساس قدرت الهي جاري مي بينيد، اما جمله «خرمشهر را خدا آزاد كرد» در هيچ كدام از آثار حضرت امام نيامده است.

 

برچسب ها:

امام و انقلاب اسلامی

آینه خشت خام

بوسیله mirshekar10. تير 1392 14:47

از جمله ویژگی های بارز حضرت امام هوشمندی دقیق و عمیق ایشان و کسب شناخت از افراد بود به طوری که می توان گفت با یکی دو برخورد با زوایای پنهان و شخصیت روانی فرد آشنایی کامل پیدا می کرد و از وی شناخت دقیقی به دست می آورد. تاثیر این ویژگیهای اخلاقی افراد در روشهای رفتاری آنها، زمانی که مصدر امری اجتماعی می شدند و قرار بود این استعدادها در صحنه اجتماع به فعلیت در آید و خوب و بد خود را نشان دهد، از طرف حضرت امام با روشی بسیار زیبا و استادانه بر مبنای آموزه های اسلامی ترسیم می یافت و با صداقت آنچه لازم بود از خطر احتمالی و راه پیشگیری از آن و یا خوبی عمل و شیوه تقویت آن گوشزد می شد و شگفتا که همگی آن تذکرات و اندرزها بعدها در رفتارها رخ می نمود و داستان «خشت خام و آینه» را تداعی می کرد و گرچه آن بزرگوار با تقوای الهی به «فراست»ی حاصل از بینش در پرتو نور هدایت الهی دست یافته بود اما هیچگاه دوست نداشت به موضوعات اجتماعی جنبه قدسی و ماورایی بخشد و همواره با دو دوتا چهارتای عقل عرفی به بیان ابتلائات اجتماعی و جستجوی راه حل های آن بر این مبنا اقدام می کرد: نمونه ای از این تذکرات را می توان در تنفیذ حکم ریاست جمهوری روسای جمهور دوران ایشان دید که برای نمونه محورهایی از نصایح آن بزرگوار به آقای صدر و شهید رجایی ذیلا تقدیم می شود و برای آشنایی بیشتر، علاقمندان را به صحیفه امام، جلد 12، ص 142-141 و جلد 15، ص 177-169 ارجاع می دهد:

الف: سخنرانی مختصر حضرت امام در بعد از ظهر 15 بهمن 1358 (17 ربیع الاول 1400) درمحل بیمارستان قلب تهران در حضور اعضای شورای انقلاب، هیئت دولت و جمعی از خبرنگاران در حالیکه حضرت امام بر صندلی چرخ دار نشسته بودند، دارای این محورها است:

من یک کمله به آقای بنی صدر تذکر می دهم ....حب الدنیا راس کل خطیئته هر مقامی که برای بشر حاصل می شود،....روزی گرفته خواهد شد و آن روز هم نامعلوم است.

وجه داشته باشند همه ....کسانی که دارای مقامی هستند....که مقام، آنها را مغرور نکند. مقام رفتنی است و انسان در حضور خدای تبارک و تعالی ماندنی است.

من از آقای بنی صدر می خواهم که ما بین قبل از ریاست جمهور و بعد از ریاست جمهور در اخلاق روحی شان تفاوتی نباشد، تفاوت بودن دلیل بر ضعف نفس است.

و من از همه کسانی که در مقامی هستند،چه مقامهای کشوری و چه مقامهای لشکری می خواهم که به مقامات خودشان مغرور نباشند.

ب: سخنرانی مفصل حضرت امام در جریان تنفیذ ریاست جمهوری شهید رجایی که قبل از ظهر 11 مرداد 1360 (مصادف با عیر فطر 1401) درمحل حسینیه جماران و در حضور جمع زیادی از مسئولین کشوری ایراد گردید، شامل موضوعات متعددی که به تناسب این بحث محورهایی از آن را تقدیم می دارد:

... نصیحت به رئیس جمهور و همه دست اندرکاران جمهوری اسلامی... آنچه که به سر انسان می آید از خیر و شر، از خود آدم است. آنچه انسان را به مراتب عالی انسانیت می رساند، کوشش خود انسان است و آنچه که انسان را به تباهی در دنیا و آخرت می کشد، خود انسان و اعمال خود انسان است.

این انسان که خدای تبارک و تعالی به طوری خلق فرموده است که راه راست و راه کج را می تواند انتخاب کند.

تمام انبیاء از صدر عالم تا آخر برای این آمده اند که این آدم را از آن راه کج و راههای باطل هدایت کنند به صراط مستقیم انسانیت.

ما خودمان را اگر توانستیم اصلاح کنیم،کنترل کنیم وتربیت کنیم خودمان را، مراقبت کنیم از خودمان، در همه امور موفق خواهیم شد.

نباید ما نگران باشیم که مبادا شکست بخوریم ما باید نگران باشیم که مبادا به تکلیف عمل نکنیم، نگرانی از خود ما است.

اگر ما به تکالیفی که خدای تبارک و تعالی برای ما تعیین فرموده است، عمل بکنیم، باکی از این نداریم که شکست بخوریم،...اگر به تکلیف خودمان عمل نکنیم شکست خورده هستیم؛ خودمان، خودمان را شکست دادیم.

قضیه مقام و ریاست هر چه باشد، این وقتی که نظر انسان یک نظر محدود دنیایی باشد، این مقامات انسان را از خودش بی خود می کند، اینها را مقام می داند.

حضرت امام با اشاره به ناچیزی و کوچکی کره زمین و منظومه شمسی و به طریقی اولی انسان در مقابل عظمت خلقت و قدرت خداوند، می فرمایند:

ما اگر بندگی خدا را بپذیریم و قلب ما منور بشود به نور بندگی خدا و عبودیت، این امر ناچیزی که (پست و مقام) به حساب در عالم نمی آید در ما تاثیر نباید بکند.

چرا باید انسان قبل از ریاست جمهور و بعدش فرق بکند؟ مگر ریاست جمهور چه هست؟

اگر شما ملاحظه کردید....این مقامی که خدای تبارک و تعالی مردم را دلشان را متوجه کرده است به شما و به شما رای داده اند، این مقام شما را محکوم خودش می کند و شما مرکوب او و او راکب شما هست، بروید خودتان را تصفیه کنید و بدانید این که با دست خودتان – خدای نخواسته – خودتان را در دنیا و آخرت تباه نکنید.

هرچند این سخنرانی مفصل حاوی نکات دیگری مبنی بر مسئولیت اخروی و دنیوی آرای مردم، ضرورت خدمت به مردم، مسئولیت همگانی مسئولان، بودن در محضر الهی و....می باشد اما به همین نکات بسنده می کند و بار دیگر علاقمندان را به اصل مطلب و ماغذ داده شده ارجاع می دهد و امیدوار است برای چنین موضوعاتی در آینده باز هم فرصت پرداختن حاصل آید.

 

برچسب ها:

امام و انقلاب اسلامی

نشان مرد مومن

بوسیله mirshekar10. تير 1392 14:42

 

 

در نگاه ارزشمدارانه از جمله شاخصه‌های حاکمیت سالم می توان از خیرخواهی حکام برای مردم و گردش صحیح و شفاف امور در زمینه های مختلف از جمله امور مالی (بیت المال) و اطلاعاتی (در معنای آگاهی بخشی وگردش شفاف اطلاعات و نه امنیتی آن) نام برد که:

«...اما حق شما بر من (نخست) این است که از خیرخواهی (نصیحت) شما دریغ نورزم و بیت‌المال را در راه شما به طور کامل به کار گیرم و شما را تعلیم کنم تا از جهل و نادانی رهایی یابید و شما را تربیت کنم تا فراگیرید و آگاه شوید.» (نهج البلاغه، خطبه 34، ترجمه آیت الله العظمی ناصر مکارم شیرازی)

(ازاین مقولات، خیر خواهی مسئولین برای مردم و موضوع بیت المال بحث مفصل و مبسوطی را می طلبد که امید است در فرصتی مناسب از دیدگاه امام خمینی(س) به آن پرداخته شود) اما اجمال قضیه اینکه آگاهی مردم بر حقوق خویش و وظایف و تکالیف حکمرانان می تواند بهترین و سالمترین وسیله حفظ صحت و سلامت راه در همه زمینه های اجتماعی باشد.

از طرف دیگر جباران و حکام جور و ستم تا می توانند، پرده جهالت می گسترانند تا از نادانی و نا آگاهی مردم سود سوء بجویند و خود بر گرده آنان سوار شوند. اما در این میان نقش مصلحین اجتماعی در جهت احقاق حقوق مردم داستان دنباله داری به درازای تاریخ است که همواره ادامه دارد.

 امام خمینی هم به عنوان مصلح بزرگ اجتماعی که تلاش وی برای نجات  ملت ایران بر اساس حاکمیت دستورات اسلام بود، از همان شروع مبارزه بر شیوه جد بزرگوارش حضرت علی(ع) بر آگاهی بخشی به مردم اقدام ورزید و همواره این مردم بودند که مخاطب وی در سخنرانیها، بیانیه ها، پیامها و... بودند و این امر عقیده و راه و رسم مبارزاتی ایشان بود و آثار باقیمانده از ایشان گویای این واقعیت است و دو سه موردی که ذیلا آورده می شود، نمونه ای از آن همه است:

دستگاه حاکمه برای اغوا و اغفال ملت، دام وسیعی گسترده و به یک سلسله اعمال ظاهر  فریب و گمراه کننده دست زده است. و ما اگر در مقابل به بیدار کردن و متوجه ساختن توده مردم اقدام نکنیم و از افتادن آنها به دام استعماری که برای آنان گسترده‌اند جلوگیری ننماییم،ملت اسلام در معرض فنا و نیستی قرار خواهد گرفت؛فریب خواهد خورد و منحرف خواهد شد؛و در آن صورت علمای اسلام و جامعه روحانیت علاوه بر آنکه خواه ناخواه خود نیز راه نیستی و انحراف را خواهد پیمود و خدای نخواسته از میان خواهد رفت، پیش خداوند تبارک و تعالی نیز مسئول و مواخذ خواهد بود که چاه را دید و نابینایان را ازافتادن در آن بر حذر نداشته است. ما اگر بتوانیم در مقابل این دسیسه و توطئه‌های شاه،فقط مردم را بیدار و آگاه سازیم و نگذاریم که گول بخورند و تحت تاثیر برنامه فریبنده او قرار بگیرند،حتما او را با شکست مواجه خواهیم ساخت و درمانده خواهیم کرد. ما که نمی خواهیم به جنگ توپ و تانک برویم که می گویید از ما ساخته نیست،چه کار می توانیم بکنیم و مشت با درفش مناسبت ندارد؛ بزرگترین کاری که از ما ساخته است بیدار کردن و متوجه ساختن مردم است. آن وقت خواهید دید که دارای چه نیروی عظیمی خواهیم بود که زوال ناپذیر است و توپ و تانک هم حریف آن نمی شود. (صحیفه امام، ج 1، ص 134- اواخر دی 1341)

آن حضرت در روزهای اوج گیری انقلاب و نزدیکیهای پیروزی از جامعه مورد نظر خود چنین ترسیمی ارائه می‌دهند:

جامعه آینده ما،جامعه آزادی خواهد بود و همه نهادهای فشار و اختناق و همچنین استثمار از میان خواهد رفت. انسانی که امروز در نظام پلیسی از فعالیتهای فکری و آزادی در کار محروم شده‌است، تمامی اسباب ترقی واقعی و ابتکار را به دست خواهد آورد. جامعه فردا، جامعه ارزیاب و منتقدی خواهد بود که در آن تمامی مردم در رهبری امور خویش شرکت خواهند جست. (صحیفه امام، ج 4، ص359 ، مورخه 16/8/57 )

با در نظر گرفتن ضرورت آگاهی بخشی به مردم است که بعد از پیروزی انقلاب و تشکیل نظام اسلامی و حتی در روزهای اوج دفاع مقدس باور خویش را چنین اعلام می دارند:

در جمهوری اسلامی، باید صادقانه تمامی اخبار و خصوصا مسائل مربوط به جنگ و نحوه برخورد دولتهای بزرگ با ملت ایران، برای مردم بازگو شود. (صحیفه امام، ج17، ص13، مورخه 7/7/61)

و این راه و روش و داب همیشگی حضرت امام بود و بر آن اصرار می ورزید و حاصل اینکه این آگاهی بخشی عمومی،اثر بخشی داشت و نتیجه آن فروپاشی نظام جورو ستم شاهنشاهی و شگل گیری نظام مقدس جمهوری اسلامی بر اثر فداکاریها و جانفشانیهای مردم در پرتو رهبری‌های صادقانه حضرت امام بود. اما همان طور که در همه ادوار و در دوران حاکمیت جور و جهل و تباهی و تاریکی،تک ستارگانی آزادمنش و «حرگونه» باطل را وا‌می نهند و طریق حق را می گزینند، درواقعه 15 خرداد1342 طیب حاج رضایی با انتخابی آگاهانه،نقشی بی بدیل، تاثیر گذار و ماندگار بازی کرد و گرچه در سال 1332 و کودتای 28 مرداد نقشی بارز داشت و لقب «تاج بخش» گرفته بود و مدتی را بر این راه روش سپری کرد، اما در اثر تحول روحی به نهضت اسلامی پیوست و نام خویش را جاودانه ساخت.

 به دنبال تظاهرات پر شور روز عاشورا تحت پوشش هیاتهای عزاداری در تهران و پشتیبانی مردم از امام خمینی(س) و راه و روش وی و محکوم کردن واقعه فیضیه و اقدام مزورانه رژیم شاه برای سرکوب مردم توسط گروه شعبان جعفری و اقدام مرحوم طیب برای خنثی کردن این توطئه و پیامد آن قضیه 15 خرداد و نفش بر آب شدن تبلیغات و جارو جنجال های رژیم مبنی بر تحرکات خارجی و ارتباط سران قیام با آن و توزیع و تقسیم پول بین مردم قیام کننده و حرفهای بی اساس دیگر از این قبیل، دستگاه در صدد برآمد تا با یک تیر چند نشان بزند و هم از طیب که از فرمان ملوکانه سرپیچی کرده و مرتکب نمک نشناسی شده بود انتقام بگیرد و هم به طریقی زهر چشمی  به قیام کنندگان نشان بدهد و هم به اثبات مدعای دروغین خویش مبنی بر ارتباط خارجی و توزیع پول بپردازد که مثلا کسانی که پول گرفته و بلوای 15 خرداد را راه انداخته اند به دار مجازات آویخته شدند. با این سناریو بود که مرحوم طیب پس از واقعه 15 خرداد به همراه  تنی چند از انسانهای آزاده دیگر دستگیر و زندانی شدند و پس از تحمل شکنجه‌های وحشیانه توسط عمال رژیم که با بدترین شیوه های ناجوانمردانه به اذیت و آزار وی پرداختند و چون به مقصود خویش و اقرار وی نائل نیامدند سرانجام در سحر گاه یازدهم آبان 1342 ایشان را به همراه حاج اسماعیل رضایی به جرم موهوم ایجاد بلوا و آشوب در 15 خرداد، به جوخه اعدام سپردند.

اینکه آیا شهید طیب در واقعه 15 خردا نقش داشته یانداشته و یا سوابق زندگی وی چیست و چه وجوه عبرت آموزی برآن مترتب است،هر چند به جای خود قابل بررسی است،اما چشم پوشی وی از همه موقعیتهای ظاهری وحتی گذشتن از زندگی دنیایی و همه تعلقات آن و پا فشاری بر راه و رسم مردانگی، خود بزرگترین درس فرا راه آزادگان و جوانمردان است و استقامت و ثبات قدم وی در زندان و زیر شکنجه های وحشتناک رژیم پهلوی و تهدیدها و تطمیع ها و خیر خواهیهای ظاهری برای اعتراف و اقرار به گرفتن پول از حضرت امام (س)و خریدن حیات و زندگی دنیوی خود به این قیمت، و پاسخ مردانه وی مبنی براینکه:

«من در زندگی خلاف های زیادی کرده ام ولی هرگز حاضر نیستم به خاطر چند صباحی بیشتر زیستن دامان مرجع تقلیدی را لکه دار سازم»، گویای روح بزرگ و هدایت یافته آن بزرگوار است که در طول تاریخ انسانیت و آزادگی نمونه های نه چندان زیاد نظیر آن یافت می شود.

داستان اعدام این دو بزرگوار که با شرح و تفصیل و حتی با ذکر جزئیات و نحوه شهادت و شلیک تیر خلاص (البته با نیت ایجاد رعب و وحشت) در روزنامه‌های آن زمان آورده شده است، از یک زاویه دید بسیار درس آموز و غرور آفرین است.

تصور کنید: در لحظه بستن به چوبه دار و در مقابل و در فاصله چند قدمی گروه مسلح آماده شلیک و سپس تیر خلاص و... و در فضایی چنین رعب آفرین و هراس انگیز،شوخی و مزاح کردن و گفتن و خندیدن و سر به سر عکاسان و حتی ماموران اعدام گذاشتن،آن هم در نهایت طمانینه و وقار و بدون ترس و واهمه قطعا بیانگر روحی بسیار قوی و آرامش یافته بر ساحل ایمان است که :

نشان مرد مومن با تو گویم                                  که چون مرگش رسد خندان بمیرد

و در آخر:

نامشان زمزمه نیمه شب مستان باد                          تا نگویند که از یاد فراموشانند

 

 

برچسب ها:

امام و انقلاب اسلامی

راه و رسم کمال جویی

بوسیله mirshekar10. تير 1392 14:41

 

سنت صدور وصیت نامه های عرفانی- اخلاقی- اجتماعی از جمله سنت های رایج بین علمای اسلام به تبعیت از بزرگان دین است و وصایای نبی مکرم اسلام به نزدیکان و یاران خود نظیر وصایای آن حضرت به علی ابن ابی طالب(ع) و اباذر غفاری و... یا مجموعه نامه ها و فرامین و و وصیای حضرت علی(ع) به فرزندان و یاران و کارگزاران خود مجموعه ای بسیار ارزشمند در حوزه فرهنگ اسلامی است. البته این سنت از دورانهای بسیار دور در زندگی بزرگان علم و ادب و فرهنگ رایج بوده است و علمای اسلامی هم بر همین سیاق آثار ارزشمندی از خود به یادگار گذاشته اند. بن مایه این آثار آیات و روایات در حوزه نظر و استنباط صادرکنندگان به عنوان دستور العمل است و اگر چه به ظاهر بدوا جهت خواص و نزدیکان صادر می شود، اما پس از انتشار، صورت عمومی و کاربرد همگانی به خود می گیرد.

مجموعه چندین نامه از این نوع که بر خامه امام خمینی(س)جاری شده است،* در نوع خود از جامع ترین این آثار است که نامه مورخه 28 آذر 1366 به حاج سید احمد خمینی(س) از آن جمله است. در این نامه حضرت امام پس از توجه به قدرت و لطف خداوند به مسائلی نظیر بهره گیری از نعمت جوانی، دقت در حیله ها و مکاید شیطانی، توجه به فطرت الهی و کمال جویی بر مبنای آن، نعمت نظام جمهوری اسلامی و شناخت حیله ها و مکر دشمنان نظام و تلاش برای خنثی سازی آن سفارش به سید احمد آقا در مورد اتهامات و افتراها و آزارها به وی و دفاع از ایشان و... اشاراتی دقیق با مضامین بسیار بلند عرفانی دارند.

«پسرم! تو با آنكه در هيچ شغلى از شغلهاى سران اسلامى- ايّدهم اللَّه تعالى- وارد نيستى، اين سيلى‏هاى طاقت فرسا را كه مى‏خورى براى آن است كه فرزند منى و به حسب فرهنگ غرب و شرق بايد من و هر كس به من نزديك و به ويژه تو كه از هر كس نزديكترى مورد تهمت و آزار و افتراء واقع شود. در حقيقت جرم تو اين است كه فرزند منى و اين در نظر. آنان كم جرمى نيست؛ البته بالاتر از اينها هم بايد بگويند و خواهند گفت و بايد منتظر و مهيا باشى؛ اما اگر ايمان و اعتقاد به حق تعالى داشته باشى و اعتماد به حكمت و رحمت بى‏پايان او بكنى، خواهى اين تهمتها و افتراها و آزارهاى بى‏پايان را تحفه‏اى از دوست براى سركوب نفسانيت خود بدانى و ابتلايى و امتحانى است الهى براى خالص كردن بندگان خود. پس سيلى‏ها را بخور و شكر خداوند را بجاآور كه چنين عنايتى فرموده و آرزوى بيشتر بكن.» (صحیفه امام، ج20، ص442)

 

*این مجموعه شامل 17 نامه مربوط به دورانهای مختلف زندگی حضرت امام از تاریخ 17 بهمن 1317 تا 25/10/67 است که چهار فقره آن برای شاگردان، 6 نامه به عنوان مرحوم سید احمد آقا، 6 نامه برای خانم فاطمه طباطبایی (عروس امام) و یک عنوان برای علی خمینی نوشته شده و جمعا با مقدمه دکتر فاطمه طباطبایی در کتاب «آینه جمال» در دو نوبت در شمارگان صدهزار نسخه به چاپ رسیده و به زوار حرم امام خمینی اهدا گردیده است.

 

 

برچسب ها:

درباره من

بازگشتی به گذشته

بوسیله mirshekar10. تير 1392 14:36

 نگاهی گذارا به آزادی امام خمینی(س) از حصر قیطریه و بازگشت به قم

آیت الله العظمی بروجردی، در جایگاه مرجعیت عظمای شیعه که با توجه به شان مذهبی و موقعیت علمی خود علاوه بر آن که رهبر و پناهگاه مذهبی مردم ایران به حساب می آمد، به نوعی بزرگترین مانع بر سر راه هدف های رژیم شاه هم شمرده می شد، در دهم فروردین 1340 رحلت کرد. ارتحال ایشان و تجزیه مرجعیت، رژیم شاه را بر آن داشت تا به منظور انجام اصلاحات مورد نظر امریکا اقدامات متعددی را وجهه همت خود قرار دهد؛ که تلاش بر ای انتقال مرجعیت دینی به خارج از ایران، لایحه انجمن های ایالتی و ولایتی، انقلاب به اصطلاح سفید شاه و ملت و تصویب لوایح 6 گانه را می توان در این زمینه به حساب آورد که تسلط همه جانبه امریکا بر مقدرات کشور و توسعه مناسبت های ایران و رژیم غاصب صهیونیستی و نیز گسترش نفوذ پیروان مسلک استعماری بهائیت در مجاری کشور و مقابله با فرهنگ و معیارهای اسلامی و باورهای مذهبی مردم، حاصل اولیه آن به حساب می آمد و البته در کنار آن احساس خطر روحانیت آگاه شیعی و برانگیختن احساسات و اعتراضات رهبران مذهبی و همراهی و پشتیبانی مردم را هم می توان از دیگر دستاوردهای این اقدامات به شمار آورد.

ابزارها و وسائل به کار گرفته شده: از طرفی حیله گری به منظور بدنام کردن روحانیت و از بین بردن نفوذ آنان در بین مردم و حاکم کردن اختناق و زور با انواع روش ها واز طرف دیگر آگاهی بخشی، احساس مسئولیت، ظلم ستیزی و دفاع از دین و اعتقادات مردم و منابع و حیثیت ملی بود نقش بارز و بی بدیل امام خمینی(س) در آگاهی بخشی به مردم و تنویر افکار عمومی و روشن ساختن اهداف رژیم شاه در تمام این قضایا و یاد آوری وظایف علما و حوزه های علمیه در این موقعیت خطیر، سر فصل درخشان این دوره از تاریخ ملت ایران به حساب می آید. تلگراف های او به مقامات رژیم، سخنرانی ها و نشست های روشنگرانه با علما و روحانیون و اقشار مختلف مردم، پیام ها و بیانیه های هدفمند تاثیر گذار و حماسی در عین برخورداری از منطق قوی مبتنی بر آموزه های دینی و در کنار آن هوشیاری و دقت نظر در تشخیص موضوعات و موقعیت ها و جهت گیری های دقیق براین اساس، رژیم شاه را یا به شکست و تن دادن به خواست ایشان که خواست مردم بود وا می داشت و یا در موقعیت عکس العمل و اعمال روش های خشن و به دور از هر گونه منطق وادار می کرد.

نصیحیت و خیرخواهی، استدلال منطقی و قانونی، راهنمایی و دلالت و سپس خروش و نستوهی این دست پرورده فرهنگ ناب علوی بر منطق و روش ظلم و زور حاکمیت فائق آمد و خمینی در جایگاه رهبری نهضت قد برافراشت و فریاد برآورد:

«من اکنون قلب خود را برای سرنیزه های مامورین شما حاضر کردم، ولی برای قبول زورگوئی ها و خضوع در مقابل جباری های شما حاضر نخواهم کرد.» (صحیفه امام، ج1، ص179)

او با آگاهی و اشراف و با اطمینان راه خویش را انتخاب کرده بود و آن را با صلابت و خستگی ناپذیری ادامه داد و بر خلاف روش های معمول در دنیای مبارزه و سیاست، پیش و بیش از همه در مبارزه با نفس خویش جدیت به خرج می داد و باور داشت که:

«خدا نکند انسان، پیش از آن که خود را بسازد، جامعه به او روی آورد و در میان مردم نفوذ و شخصیتی پیدا کند که خود را می بازد، خود را گم می کند.» (جهاد اکبر، ص 22)

و همین اصالت اندیشه و صلابت رای و صداقت بی شائبه اش با مردم، مخاطبین او را به همراهان جانباز و همیشه در صحنه وی مبدل ساخت.

او در مبارزه اش با رژیم شاه، قداست دروغین و تصور نا به جای شکل گرفته برای مبنای پندارهای غلط «حقانیت» قوه غالب به نام «شاه شیعه» که شعار بسیاری از ساده اندیشان و عافیت طلبان بود را در اذهان و باور مردم فروریخت و دولت را به استیضاح کشید. (صحیفه امام، ج1، ص154) و سکوت را همراهی با جبار دانست. (همان، ص 213) و شاه دولتی را غارتگری به حساب آورد. (همان، ص178)

او علیرغم فضای اختناق و رعب آور حاکم بر قم و وضع غیر عادی و تبلیغات گمراه کننده بر علیه روحانیت در این شهر علاوه بر پیام 22 اسفند 1341، در روزهای پایانی همان سال در سخنرانی کوبنده ای روزهای آغازین سال جدید را عزای عمومی اعلام کرد. (همان، ص157) و در قضیه فیضیه در دوم فروردین 1342 و ضرب و جرح و کشتار طلاب حوزه علمیه قم با وجود جو رعب و وحشت مستولی بر اذهان حاصل از این عمل وحشیانه طی سخنانی آرامش بخش بر پرهیز از نگرانی و تاسی به حضرت حسین و حضرت علی (علیهما السلام) و صبر استقامت و دفاع از کیان اسلام تاکید کرد و ضمن نوید پیروزی به محکومیت دستگاه حاکمه پرداخت و امید پیروزی را در دلها زنده ساخت. (همان، ص166)

سخنرانی ها و بیانیه های متعدد ایشان از جمله در 13/1/1342 و 12/2/1342 (چهلم واقع فیضیه) و... همگی بیانگر تداوم مبارزه و نستوهی امام خمینی(س) در این مسیر است و حلول ماه محرم و غنیمت شمردن این فرصت برای ادامه مبارزه و تظاهرات عظیم روز عاشورا در تهران بر علیه شخص شاه و رژیم وی و نطق تاریخی امام خمینی(س) در عصر عاشورای 1383 ه.ق. (13 خرداد 1342) بیانگر صحت این ادعاست که خود آغازی بر قیام 15 خرداد بود که درجای خود قابل بررسی است.

نطق تاریخی حضرت امام در عصر عاشورای 1383 (13 خرداد 1342) شخص شاه را بر آن داشت که برای خاموش کردن صدای انقلاب، حضرت امام را در سحرگاه 15 خرداد دستگیر کرده و با انتقال به تهران زندانی کنند. این موضوع که خیزش های مردمی را به دنبال داشت گرچه باعث کشتار و سرکوب مردم و ایجاد محیط اختناق و رعب و وحشت شد؛ ولی مانع از تلاش برای آزادی رهبر انقلاب نشد و در نتیجه پس از مدتی، زندان ایشان به حصر تبدیل به خانه ای در داوودیه تهران و سپس به منزلی در قیطریه منتقل شدند و سرانجام در شامگاه 16 فروردین 1343 بعد از 10 ماه حبس و حصر، بی سر و صدا ایشان را آزاد کردند و شبانه و بدون اطلاع قبلی به قم آوردند. به محض اطلاع مردم شادمانی س��اسر شهر را فرا گرفت و برای چند روز جشن های با شکوهی بدین مناسبت برگزار گردید. آن بزرگوار در سخنرانی روز سوم آزادی، خط بطلانی بر تمامی تصورات و تبلیغات دروغین رژیم شاه کشید و بر نستوهی در مبارزه حقجویانه اش تاکید ورزید.

«... امروز جشن معنی ندارد. تا ملت عمر دارد، غمگین مصیبت 15 خرداد است.» (همان، ص272)

 

برچسب ها:

امام و انقلاب اسلامی

راه و رسم محرومیت زدایی

بوسیله mirshekar10. تير 1392 14:35

حضرت امام خمینی(س) در 21 فروردین 1358 یعنی دقیقا 9 روز بعد از اعلام نظام جمهوری اسلامی ایران، در اولین اقدام اولویت بندی شده خود، در پیامی به ملت با اعلام افتتاح حساب شماره 100 به منظور خانه سازی برای مستضعفان، بنیاد مسکن انقلاب اسلامی را بنیان می نهند.

محتوای این پیام ترسیمی از برنامه های منظور نظر حضرت امام به منظور فقرزدایی و بسط رفاه و عدالت اجتماعی با مشارکت همه جانبه و بسیج عمومی مردم ایران از طریق سازندگی کشور و نتیجتا ارائه الگویی از جامعه سالم و پیشرفته در ابعاد مادی و معنوی به جهانیان بر مبنای آموزه های دینی می باشد.

در طلیعه پیام ضمن اشاره به امر سازندگی، بر وضع اسف بار مسکن مردم و محروم بودن قشر عظیمی از جامعه از داشتن خانه، این امر را مصیبتی قلمداد کرده اند که با توجه به وجهه ظالمانه و تبعیض آمیز آن، در نظام جمهوری اسلامی قابل تحمل نمی باشد:

« اين از حد اقل [حقوق‏] هر فرد است كه بايد مسكن داشته باشد... همه محرومان بايد خانه داشته باشند. هيچ كسى در هيچ گوشه مملكت نبايد از داشتن خانه محروم باشد. بر دولت اسلامى است كه براى اين مسئله مهم چاره‏اى بينديشد، و بر همه مردم است كه در اين مورد همكارى كنند.

اين جانب حسابى به شماره 100 در تمام شعب بانك ملى افتتاح كرده و از همه كسانى كه توانايى دارند دعوت مى‏كنم كه براى كمك به خانه‏سازى براى محرومان به اين حساب پول واريز كنند... تا با صرفه‏جويى و دقت كامل خانه‏هاى ارزان قيمتى بسازند و در اختيار محرومان قرار بدهند، و در اين طرح به هيچ وجه پولى در برابر خريد زمين پرداخت نشود... دولت نيز تصميمات لازم را در تأمين آب و برق و اسفالت و وسايل اياب و ذهاب و مدرسه و درمانگاه و ديگر نيازمنديهاى عمومى فراهم سازد.» (صحيفه امام، ج‏6، ص: 519)

امر فقرزدایی و رفع محرومیت و تامین رفاه عمومی هر چند در اندیشه و نظر امام جایگاه دیرینه ای دارد ودر دورانهای مختلف مبارزه بر آن تاکید شده و از گرفتاری های این چنینی مردم به تلخی یاد شده است، اما بعد از پیروزی انقلاب، سمت و سویی عملی یافته و به جدّ بدان پرداخته شده است. سوابق امر گویای آن است که حضرت امام در آستانه ترک تهران به سمت قم در تاریخ نهم اسفند 1357 در پیامی 14 ماده ای در باب انقلاب و مسائل داخلی کشور در بند 3 آن خطاب به کارگران چنین فرموده اند:

«کارگران كارخانه‏ها و ديگر كارگران و كارمندان و طبقات مستضعف بايد بدانند كه اسلام از بدو ظهور طرفدار آنان بوده و در حكومت عدل اسلامى به آنان اجحاف نمى‏شود و نخواهد شد... من به دولت راجع به مجانى كردن آب و برق و بعضى چيزهاى ديگر فعلًا براى طبقات كم بضاعتى كه در اثر تبعيضات خانمان برانداز رژيم شاهنشاهى دچار محروميت شده‏اند- و با برپايى حكومت اسلامى به اميد خدا اين محروميتها برطرف خواهد شد- سفارش اكيد نمودم كه عمل خواهد شد.» (صحيفه امام، ج‏6، ص: 262 و 263)

در همین روز (نهم اسفند) حضرت امام ضمن فرمانی به شورای انقلاب حکم مصادره اموال سلسله پهلوی و وابستگان به آنها را به نفع مستمندان از هر طبقه و کارگران و کارمندان ضعیف صادر و سنگ بنای بنیاد مستضعفان را بنیان می نهند. (همان، ص267)

همچنین در روز بعد یعنی دهم اسفند ماه در جمع مردم قم، ضمن اشاره به حکم مصادره اموال سلسله پهلوی و وابستگان آنها با تاکید بر فراهم آوردن رفاه و خانه سازی برای مستضعفین و بینوایان به نیاز اصلی انسانها یعنی ارتقاء معنوی که در نظام طاغوتی به یغما رفته بود، تاکید ویژه دارند:

«ما علاوه بر اينكه زندگى مادى شما را مى‏خواهيم مرفه بشود، زندگى معنوى شما را هم مى‏خواهيم مرفه باشد. شما به معنويات احتياج داريد. معنويات ما را بردند اينها. دلخوش نباشيد كه مسكن فقط مى‏سازيم، آب و برق را مجانى مى‏كنيم براى طبقه مستمند، اتوبوس را مجانى مى‏كنيم براى طبقه مستمند، دلخوش به اين مقدار نباشيد. معنويات شما را، روحيات شما را عظمت مى‏دهيم؛ شما را به مقام انسانيت مى‏رسانيم. اينها شما را منحط كردند؛ اين قدر دنيا را پيش شما جلوه دادند كه خيال كرديد همه چيز اين است. ما، هم دنيا را آباد مى‏كنيم و هم آخرت را. يكى از امورى كه بايد بشود همين معناست كه خواهد شد. اين دارايى از غنايم اسلام است و مال ملت است و مستضعفين. و من امر كرده‏ام به مستضعفين بدهند، و خواهند داد.» (صحيفه امام، ج‏6، ص: 273)

بلافاصله در روز بعد (11 اسفند 57) به خبرنگار روزنامه اطلاعات می فرمایند:

«هرچه زودتر باید مشکل مسکن برای بی خانمانها و فقرای ایران حل گردد و برای هر خانواده مسکن مورد نیازشان تأمین شود، آب و برق برای فقرا و بی بضاعتها باید مجانی گردد.» (همان، ص 297)

اکنون و با توجه به آنچه آمد، دریافت می شود که یکی از اصلی ترین اهداف و دغدغه های امام خمینی(س)، فقرزدایی و رفع محرومیت در جامعه و در قدم اول برای نیل به این هدف، خدمت رسانی به این اقشار با اولویت تامین مسکن، درمانگاه و بهداری، راه و سایر امکانات از جمله آب و برق مجانی برای آنان بوده است. (همانها که او آنها را ولی نعمت خود می دانست و خدمت به آنها را بالاترین عبادت به حساب می آورد) و اقدامات علمی نظیر نهاد سازی ها، تاسیس بنیادهای ذیربط (مسکن و مستضعفان) و در کنار آن تشکیل کمیته امداد و جهاد سازندگی با حجم عظیم خدمت رسانی به محرومترین اقشار اجتماعی و اقداماتی همچون حساب شهید رجایی و ... در هیمن راستا است که شکل می گیرد. اما اینکه اهداف و منویات حضرت امام در این زمینه و به وسیله این نهادها به چه میزان تحقق یافته است، گزارش کاری دقیق و شفاف بدون آمار سازیهای غیر واقعی و فریب دهنده پاسخگوی آن خواهد بود که شاید یکی از وظایف اصحاب رسانه پرداختن به این مهم باشد، اما آنچه مسلم است سلسله توطئه ها یی که از فردای پیروزی انقلاب در شکلهای مختلف نظیر تلاش برای به تعطیلی کشاندن امر صنایع و کارخانه ها و ضایع کردن کشاورزی و محصولات آن نظیر خرمن سوزی ها، درگیری های محلی و منطقه ای با عنوان دروغین دفاع از قومیت ها و بسیاری توطئه های دیگر در ابعاد داخلی و بلوکه کردن دارایی ها، تحریم ها و جنجال آفرینی های بین المللی و سهمگین تر از همه وقوع جنگ تحمیلی و خسارتهای ناشی از آن قطعا در تحقق این خواسته ها وقفه جبران ناپذیری به وجود آورد که بدون شک منطبق بر اهداف دشمنانی بود که موفقیت نظام جمهوری اسلامی ایران را به ضرر موقعیت خود ارزیابی می کردند. اما واضح است که این منویات از اصول راهبردی و محکمات انقلاب است و هرگاه بدان پرداخته شود بسیاری مصالح نظام و انقلاب را تامین خواهد کرد.

و در پایان:

«همه آرمان و آرزوى ملت و دولت و مسئولين كشور ما است كه روزى فقر و تهيدستى از جامعه ما رخت بربندد و مردم عزيز و صبور و غيرتمند كشور از رفاه در زندگى مادى و معنوى برخوردار باشند. خدا نياورد آن روزى را كه سياست ما و سياست مسئولين كشور ما پشت كردن به دفاع از محرومين و رو آوردن به حمايت از سرمايه دارها گردد و اغنيا و ثروتمندان از اعتبار و عنايت بيشترى برخوردار شوند. معاذ اللَّه كه اين با سيره و روش انبيا و امير المؤمنين و ائمه معصومين- عليهم السلام- سازگار نيست، دامن حرمت و پاك روحانيت از آن منزه است، تا ابد هم بايد منزه باشد و اين از افتخارات و بركات كشور و انقلاب و روحانيت ما است كه به حمايت از پابرهنگان برخاسته است و شعار دفاع از حقوق مستضعفان را زنده كرده است. از آنجا كه محروميت‏زدايى، عقيده و راه و رسم زندگى ما است، جهانخواران در اين مورد هم ما را آرام نگذاشته‏اند و براى ناتوان ساختن دولت و دست‏اندركاران كشور ما حلقه‏هاى محاصره را تنگتر كرده‏اند و بغض و كينه و ترس و وحشت خود را در اين حركت مردمى و تاريخى تا مرز هزاران توطئه سياسى- اقتصادى ظاهر ساخته‏اند و بدون شك جهانخواران به همان ميزان كه از شهادت طلبى و ساير ارزشهاى ايثارگرانه ملت ما واهمه دارند، از گرايش و روح اقتصاد اسلام به طرف حمايت از پابرهنگان در هراسند و مسلّم هر قدر كشور ما به طرف فقرزدايى و دفاع از محرومان حركت كند، اميد جهانخواران از ما منقطع و گرايش ملتهاى‏ جهان به اسلام زيادتر مى‏شود.» (صحيفه امام، ج‏20، ص: 341 و 342)

 

برچسب ها:

امام و انقلاب اسلامی

برچسب ها

آرشیو

لیست نویسندگان

نظرات اخیر

هیچ چیز

ارسالی های اخیر